Veskene mine, del 7

Så har vi altså kome til året 2009. I mai var eg på dametur til Oxford og Bath, ein slags repetisjon av tilsvarande tur i 2008, men då med andre damer.  Det vart ein framifrå tur, i Bath i aldeles sentralt plassert leiligheit, i Oxford på sjarmerande Bath Place Hotel.

http://www.bathplace.co.uk/

I 2008 hadde eg shoppingdebutert i Bicester Village, den desidert mest ettertrakta attraksjonen i GB for nyrike kinesarar, No skulle damene av 2009 og få vere med til denne shoppinghimmelen.

http://www.bicestervillage.com/en/plan-your-visit/about-bicester-village/about-bicester-village

 Inne i Mulberry-butikken peika den medfølgjande dottera på ei veske og sa at "her, mor, er nett den veska du sa for nokre år sidan at du skulle ha ein gong. Vi rekna til og med ut kor mykje vi kunne spare ved å reise til New York og kjøpe henne." Det vart aldri til at vi tok turen, men her var veska, altså, til og med billigare enn i NY. Men ein slange i shopping-paradiset var der: Reisefølgje Mette hadde kjøpt tilsvarande veske på Mulberry-fabrikken utanfor Bath året før. Og ein veit korleis det er når to damer kjem på fest med same kjole!  Mette forsikra imidlertid om at det var heilt greit, det er ikkje så ofte vi er ute og luftar vesker saman, og begge har vi andre vesker å velje blant.  Då eg kom heim, viste det seg at den andre Mette i mitt liv og har slik veske. Men vi er alle vener og vel forlikte.

Etterkvart har det vist seg at denne veska er vel så fin å sjå på som å bruke. Ho har ikkje all den innreiinga som Mandarina er så flink med, og ho må berast på Victoria-måten. Men kjekk å ha!  Denne veska burde ha vore eit verdig punktum for veskekjøpa mine, men slik vart ikkje det. Det vart likevel ikkje fleire vesker dette året, men ein staseleg berepose viste det seg at det vart. Då eg kom heim, såg eg eit avisbilete av eit par av døtrene til Bob Geldof med bereposar frå Temperley. Og du store styrelse; ein slik hadde eg og med frå England; sjå berre:

Blusen eg kjøpte var ingen stor suksess, knappane datt av, og stryking etter vask viste seg å vere svært arbeidskrevjande.

Eg kan ta med året 2010 i same slengen. Det meste av året brukte eg på sjukdom, men i desember var eg såpass at eg drog til Oslo på julehandel.  Det viste seg fort at berekapasiteten min på ingen måte var som før, og der, plutseleg, kom eg over ein raud MD-sekk, ein reint støvandes sekk, rommer mykje og er framifrå å bere, god investering.  Men eg hadde klede som høvde til raudt den dagen.  Det har eg ikkje støtt.

Berre ein bolk igjen no, følg med!

(PS - det har ikkje vorte så lukrativt å vere rosabloggar som eg trudde, ingen sponsorar har meldt seg, ikkje så godt som ein goodiebag!)

Veskene mine, del 6

Våren 2008 var eg igjen på reise med elevar som skulle delta på Europeisk Ungdomsparlament. Denne gongen gjekk ferda til Hamburg.  Programmet for medfølgjande lærarar var noko mangelfullt, så det vart ein del fritid.  På dette tidspunktet hadde eg alt begynt å planlegge antrekk til ein dametur til England i juni- og kome til at eg ikkje hadde noka høveleg veske til denne reisa, rust passa ikkje, raudt passa ikkje. Dei andre veskene var så krøkkete å handtere, og aldri meir Beach Bag på byferie.  (Noko skal ein jo ha å bry hovudet sitt med.)  Dermed vart det ei ny MD-veske i Hamburg, ei svært anvendeleg veske som har vore mykje brukt og for lengst har tent seg inn. Om eg berre skulle ha ei veske, kunne det godt ha vore denne.

Reiseminne frå Hamburg

På seinsommaren same året var eg i Berlin. På ein slentretur over Prenzlauer Berg kom eg over Tausche Tasche.  Dette er vesker laga i voksduk med "bilbelte" som skulderreim og med utsikftbare lok.  Eg vart sjarmert av konseptet og kjøpte veske med to lok.  

I 2011 var eg attende på same staden for å kjøpe fleire lok, slik at veska kunne passe til ei raud kåpe. Heile fem konsulentar var med meg, og langt om lenge greidde vi å semjast om desse to loka:

 Berre det raude har blitt brukt, men det ga veska nytt liv, så no tek ho snart til å forrente seg. (Det oransje er uttakbar innreiing.)

Ein skulle tru det var nok no for 2008, men einkvan styrer mine steg mot stader der det t.d. er opphørssal.  Slik gjekk det til at eg kom over eit godt tilbod i Vika i Oslo ein gong på seinhausten.  Ei "flat" veske i brunt skinn, akkurat høveleg til å ha lommebok, reisedokument og "någgo attåt" i.  Seinare har det vist seg at denne veska og er fortreffeleg til I-pad, berre vellæte her, altså! Og veska er konstruert til å henge på skrå over kroppen, den i særklasse mest praktiske måten å bere ei veske på, men mykje baktala av moteskribentar og stylistar.

(Posta frå Stockholm der eg har gått rakrygga forbi kvar einaste veskebutikk!)

Veskene mine, del 5

I mai i 2007 var eg på dametur til Riga, ein by som nok ikkje kjem til å stå på det framtidige reiserepertoaret, trass i strålande ballettforestilling på Latvia Nasjonalopera. 

Eg må nok ha vore ein variant av "Den grønnkledte" på denne turen, for eg kom i skade for å kjøpe ei grøn veske (denne ulykksalige trongen til matching?) på tilbod for 35 Latvia-pengar.  Seinare såg eg at det stod "beach bag" på veska, og eg som så godt som aldri dreg til beachen! Men ei praktisk veske er det, ho er grei å henge over skuldra, og ho kan lett byggast om til ryggsekk. (Show mercy, Victoria!)

I starten vart denne veska brukt ein del, og ho vart vurdert som så bere-venleg at ho fekk vere med til Japan i juni i 2007.  (Ho matcha vel venteleg reiseantrekket og, vil eg tru.)

Men dette viste seg å vere ei fatal feilvurdering! I store byar i Japan går ikkje damene på streeten med beach bag frå Ecco.  Eit anna grusomt feiltrinn eg gjorde før eg tok til å skjøne teikninga, var å gå gatelangs i singlet, rett nok ikkje av spaghettistropp-slaget, men likevel - eg kan framleis raudne ved tanken.  Ein kler seg i Japan, ikkje noko slags slumsing med T-skjorte, dongeri og joggesko på bytur.  Ei dame er kledd som ei dame, og damer blir dei relativt tidleg. Svigerdottera mi, som då ikkje hadde fylt 30, gjekk første dagen ut på gata i Kyoto i ein veldig fin, diskret, stroppelaus kjole, ein kjole som berre hadde hausta beundrande blikk ein sommardag på Karl Johan.  Ho skjøna straks at dette var heilt, heilt feil, og deretter var det plagg med erme i varmen.

No var ikkje redninga så langt unna: Neste dag var det sal i Kyoto, toppetasjane i varehusa bugna av sterkt nedsette varer.  Etter å ha raska med meg tre jakker i løpet av eit kvarter, gjekk eg meg på ei anstendig dameveske i kvitt skinn. At det verkeleg var skinn, prøvde eg å få stadfesta av ei dame med uvanleg skeiv og utståande tanngard (uvanleg t.o.m. til Japan å vere, dei har visst ikkje oppdaga tannregulering der) og uvanleg dårleg japansk-engelsk.  Med få ord og mange fakter vart eg forvissa om at veska var i ekte skinn, bortsett frå botnen, for ho skulle tåle å stå på golvet.  Genialt!  Direkte praktisk er denne veska ikkje, det finst eit glidelåsrom til lommeboka og telefonen, men elles er ho nokså opa for "fantepakk og tjuveraddar", som ein konduktør åtvara mot sist eg køyrde forbi Grünerløkka med trikk. 

Kunstlær og metallknottar under, genistrek!

Før eg presenterer fleire vesker, vil eg gjere merksam på ein klok, japansk skikk:  Damene har alltid ein frotterklut i veska, denne skal helst ha ein fin logo, og sjølvsagt matche veska; raud klut til raud veske, kvit klut til kvit veske - det skulle berre mangle!

Ei veske til vart det i Japan, ettersom eg hadde for mange yen då eg kom til flyplassen og berre måtte bruke dei opp.  Ei noko husflidaktig veske som eg visst aldri har brukt. Det er mogleg eg hadde ei slags meining med det der og då.

 Og så vart det ei veske på flyplassen i Amsterdam.  Der var det fire timar å vente, ikkje direkte lysteleg når ein kjem frå Asia.  Det var for kort tid til å gå ut av flyplassen, det var ingen plass ein kunne legge seg til og sove, eg gjekk rundt og rundt i butikkane og enda opp med ei Samsonite-veske på tilbod, veldig billig.  Og det kan vel ha vore ein grunn til det, for denne veska er ikkje god å bere, stiv og klumpete.

Med dette er forteljinga om 2007-veskene snipp, snapp, snute, og vi kan gå over til 2008.

Veskene mine, del 4

Hausten 2005 skulle eg til Bari med nokre elevar som skulle på møte i European Youth Parliament.  Det vart ei tungvint reise, og vi måtte vente mest eit døgn i Milano. No er ikkje eit døgn i Milano noko eg skal gje meg til å klage over, eg fekk med meg mykje. Den mannlege kollegaen frå Nord-Trøndelag var opp i under over alt eg greidde å få med meg - i bagasjen. Under den lite planlagde vandringa, kom eg over ein Mandarina Duck-butikk og gjekk inn og såg - og såg, og såg akkurat den veska eg skulle ha hatt, perfekt til den rust og brune fargeskalaen i reisegarderoben.  Men eg hadde veske, den brune frå England, og eg slo meg på handa og gjekk.  Eitt reisemål hadde eg att, og det var katedralen i Milano, denne fann eg og brukte tid der, men merka at tanken på veska var vanskeleg å legge heilt frå seg.  Eg kom ut på gata igjen halv seks, dei fleste butikkane stengde klokka seks, så eg prøvde litt febrilsk å finne veskebutikken.  Men det var mange kronglete smågater, og klokka seks hadde eg ikkje funne butikken. Nei, nei, tenkte eg, det var vel ikkje meininga at eg skulle ha denne veska då..  Og så gjekk eg meg på butikken, og han var open til halv sju, og då var det ikkje tvil, klart eg skulle ha denne veska!  Og det er ei støvandes veske, stor og romsleg og praktisk innreidd, eg har aldri angra, men så var det no som ein slags styrelse og, då. Veska er i ekte nylon og gir seg ikkje ut for å vere noko anna!

Men ei ulempe er det med denne veska, ho matchar ikkje alle fargar!  På butikken i Milano hadde eg sett at det og fanst raude MD-vesker.  Det var særleg ei eg merka meg.

I 2006 skulle eg atter på byferd, denne gongen på personalseminar til Brügge og Brüssel. Det var ikkje sett av særleg tid til meir private syslar, så ein del av oss damene skøytte på ei helg i forkant og eit par haustferiedagar i etterkant.  Ein av Brüsseldagane, etter seminaret, var sett av til individuell shopping.  I ein kronikk på nettsidene til nrk.no las eg nettopp følgjande:  "Bloggere som presenterer glansbildeversjoner av livene sine, øker presset på andre kvinner."  Dette vil eg nødig vere ein del av, så no skal eg fortelje ope og ærleg om all den mislukka shoppinga ein hektisk dag i Brüssel.

Eg hadde den raude MD-veska frå butikken i Milano i bakhovudet, gjorde leksa mi på nett og hadde med adresse til ein MD-butikk i Brüssel.  Denne butikken låg nokså avsides til, så eg tok meg fram åleine, first thing in the morning.  Då eg kom fram, viste det seg at butikken ikkje opna før 11.00, dermed vart eg sitjande på ein trist kafé i eit nitrist strok utan så mykje som eit blad å lese i.  Og då eg kom inn i butikken, hadde dei slett ikkje den veska som hadde hatt tilhald i hjernebarken min ei tid.  Men etter alt dette strevet, tykte eg at måtte ha med meg noko, og det vart denne:

Nøgd med denne har eg nok aldri vorte, for lita til t.d. ei A4-blokk, for stor til å vere ei lita veske, feil nylonkvalitet, for glatt. Og som dette ikkje var nok: eg kjøpte med meg ein raud paraply frå same butikken, den i særklasse dyraste og dårlegaste paraply eg nokon gong har hatt.

Og her følgjer  så resten av  resultatet frå den miserable shoppingdagen:

Raud fløyelsebukse, for så vidt grei, men veldig BMI-avhengig.

Raud høghalsa gensar, veldig mislukka, vart nuppete og fasonglaus.

Brun, billig kashmir-cardigan, vart fort nuppete og holete.

Rust strikkejakke (med krage, difor ikkje cardigan, vart vi damene etter lang diskusjon samde om), nuppar frykteleg.

Raude Arche ankelstøvlar, det einaste vellukka denne dagen!!

Eg vonar det har vore ein svir å lese om så mykje misere!

Shoppingmafiaen

Frk. TurkiS - den perfekte veskebærar.

Fru MD Rust - crossbody bag = fashion-fy!

Fru Solbrille - could'nt care less, whatsoever.

Fru Solbakken - har vel lommeboka i baklomma.

Endå meir eksotiske strok i neste bolken!

SISTE!  Glidelåsen i den rustfarga MD-veska er øydelagd, redningslaust fortapt, og veska er ikkje den same utan glidlås.  Og akkurat no som "brent oransje" er såå in!

Veskene mine, del 3

No framover vart det litt flittigare  veskekjøp, ungane var så godt som framfødde og økonomien vart betre.  I løpet av Englandsåret, 2005/2005, vart det meir enn ein tendens til handling. Det heile starta vel med at eg kjende trong til noko meir staseleg enn 50- kronersen frå Stockholm. På ein av fleire turar til tkmaxx, ei outletkjede der ein må kysse ei uhenteleg mengd froskar før ein kan kome frampå noko som minner om ein prins, fann eg denne:

Tjukt, solid lær, OK fasong, men ikkje lett å plassere på skuldra når ein skulle få bruk for det.  (No har eg fått med meg at Mette Marit og Victoria Beckham ikkje slengjer veskene skøyteslaust opp på skuldra, dei ber veskene sine pent og vakkert i handa, eventuelt litt innpå handleddet.) Denne veska har no ein ukjend opphaldsstad, først var det dottera som var veskelaus og tok til takke med denne inntil vidare, så var det ei venninne av henne som gjorde det same, og framhaldet kjenner eg ikkje til.

Og etter dette let eg meg ikkje friste til noko meir veskekjøp før inn på nyåret i 2005, bortimot eit halvår, altså.  Vi var på veg til England igjen etter juleferie heime. Dette var den tida då det gjekk båt mellom Bergen og Newcastle, og på tur sørover frå Newcastle kom vi så høveleg forbi Dalton outlet.  I England var det alt vårstemning midt i januar, og eg fekk så meint for meg at eg burde ha ei lys vårveske. 

Denne veska i skinn (!) er enkel og preglaus, grei å bere, grei å hive inn på skuldra, i det heile grei, men litt sånn "uten egenskaper".  (Jfr. "Mannen uten egenskaper" av  Robert Musil.)

Dette året i England hadde eg rimeleg god tid, og dreiv litt med husflid framom TV'en.  Eg hekla ei sommarveske (den frå Dalton var vårveske!) etter metoden "veska blir til mens du heklar".  Dette var retteleg ei brukbar veske, i finver!  Det går ikkje fram av biletet, men opninga er litt innsnevra, slik at når veska er trygt plassert på skuldra (kjenner misbilligande blikk frå Mette Marit og Victoria), er det ikkje lett for lommetjuvar å sleppe til.  Ein lyt no tenkje på alt og!

Men dette var ikkje den eiunaste husflidsveska eg ga meg i kast med dette året.  Like ved Central Station i Exeter låg det ein handarbeidsbutikk som eg flittig vitja.  Innimellom var der ein slags handarbeidsklubb der med høg gåstolfaktor.  Ein gong observerte eg og ein mann der i ein påfallande heimespøta genser.  Han las høgt for damene medan dei strikka og sydde.  Det var som å gå rett inn i ein roman frå 1880-talet, der det gjerne var ein kapellan som påtok seg lesinga. Eg stod bak ein reol og bladde gjennom det som var av broderisaker medan eg observerte.  På denne butikken kjøpte eg så ei veske som skulle broderast, utan tanke for at den som nærmar seg 60, gjerne tek til å dimmast på synet, som dei sa i heimegrenda.  Veska har vorte liggande, knapt halvbrodert ettersom alt er så grant og smått.

Stilling ledig for brodererske!

Den siste veske-utskeiinga dette Englandsåret er ikkje ei veske i retteleg forstand, men ein saftsuppefarga voksduk-ryggsekk, kjøpt på tkmaxx i Torquay, sjølvaste Agatha Christie-byen.  Dette var eit påfunn, rett og slett, rett nok eit påfunn til berre fire pund.  Kanskje ca eitt pund for kvar gong sekken har blitt brukt? 

Fleire utland i neste bolken!  Følg med!

Veskene mine, del 2.

Det er ikkje alle vesker i mitt liv eg har teke vare på. På 70-talet hadde eg ei skulderveske i kraftig naturlær, slik svært mange i universitetsmiljø hadde den gongen og som eg har sett at somme har den dag i dag.  Denne veska følgde meg gjennom nøysomme studieår, og vart til slutt heilt utsliten, i alle fall rakna alle saumane.  

Ikkje akkurat mi 70-talsveske, men ei som liknar.

Elles er det ein del vesker som har blitt omplassert til nye heimar eller beint fram kasta, dei fleste av typen ute or syne, ute or sinn.  Så no tar eg kjempesteg over til 1995.  Det var det året eg var i Lido de Jesolo, og dit skal eg aldri meir. Eg vart for alltid vaksinert mot feriestader med ei lang rekke hotell, ei lang stripe med strand, og ei gate med restaurantar bak hotella.

Vi var der litt utanom sesongen, så det var gode tilbod i denne restaurant- og handlegata. Eg kjøpte skinnsekk og to brune vesker, den eine i praksis umulig å bere, den andre brukt til det ikkje var veskereim igjen.  Denne skinnsekken følgde meg trufast gjennom mange år og og kan ikkje ha kosta mange kroner pr gong han vart brukt. Men skjebnen innhenta sekken; på eit tidspunkt fann eg ut at han var såå 90-tals.  No er han degradert til tursekk for barnebarn.

Glorious old skinnsekk!

Så blir det endå eit langt sprang fram til Stockholm 2002.  Eg kan slett ikkje minnast kva veske eg for til Stockholm med, men eg var i alle fall lite nøgd med matchen mellom antrekk og veske.  I Drottningsgatan fann eg ei høveleg brun skulderveske til berre 50 kroner.  Men så var det slik at dei og hadde ei større veske i same materialet, og ho kosta ikkje 50 kroner.  Eg meinte då at det var ein god idé å ha to tett-matchande vesker, men det var det ikkje.  Begge veskene er no omplasserte, utan sakn.

Svenskar

Stockhom-turen var med kolleger. Herr B kjøpte seg eit par hanskar. Fru H og eg gjekk to vender frå Sergels torg til Järnvägsstasjonen for å få med alt.

Om britiske eksesser nest gong.

Veskene mine, ein dokumentar

No har eg altså vorte pensjonist, og eg har så titt lese det at pensjonistar, dei må ha ein hobby. Rett nok brukar eg ein del tid på tradisjonelle kvinnesyssler som strikking, saum, matlaging, men det er no heller dølle greier.  Eg har mange interesser og, men eg veit ikkje om t.d. ei stadig og sterk  interesse for dei engelske Mitford-søstrene, (f. 1904 - 1920) kan kvalifisere som hobby?

I ein svakt opplyst augneblink fann eg løysinga:  Eg kan bli rosa-bloggar!   Ei noko omtala fotball-frue har opplyst ålmenta om at ho brukar deler av føremiddagen til å style dagens outfit, og så tek mannen bilete av henne når han kjem heim, og desse bileta vert lagde ut på bloggen.  Eg trur eg skal nærme meg dette frå ein litt annan kant: Ein rosa-dokumentar om veskene mine. (Eg har rett nok ikkje ei einaste rosa veske, men det var berre snarrådig innsats frå dottera som hindra dette i Stavanger i år.) Eg såg ein gong at Mette Marits vesker vart presenterte og omtala i VG.  Det er vel heller lite truleg at nokon vil omtale veskene mine, så det er best eg gjer det sjølv.

 Eg lovar ikkje å stogge der, det er så mykje eg har sagt at eg aldri skal gjere: gå i korte skjørt, gå i shorts eller "cropped trousers", bruke joggesko på storbyferie, m.m.  Eg er rett som det er open for å ombestemme meg. Det kan bli meir rosablogging. Men interiørblogging blir det ikkje! I alle fall ikkje shabby chique eller rosa jenteromsinteriør, det kan eg love!

Den skal tidleg krøkast, som god veskekrok skal bli!

Den eldste veska eg har teke vare på, er omlag 45 år gamal. Den tida var omgrepet "kjerringveske" noko vi aldri hadde høyrt om. Vi var vaksne frå den dagen vi konfirmerte og hadde sko og vesker deretter.  Men noko som eg oppfatta som vesentleg i det miljøet eg kom inn i på Volda off. landsgymnas, vart at veskene burde vere av ekte  skinn. Vi var ikkje så glade i "man made leather" som ein ivrig skoseljar i London kalla det.( Og jamen klarte han å prakke på meg eit par sko i man made leather for 15 pund. "Perfect for a rainy day", sa han, og det var sanneleg a rainy day i London town denne dagen.)  

Svart 60-talsveske, skinn!

 Og denne veska var altså av skinn, 100%!  Og her let eg meg straks avspore av soga om ei dame på ein ikkje namngjeven stad på Nordvestlandet som hadde fått seg ny skinnkåpe.  ”Men du store min," sa damene som møtte henne på streeten, ”er det ekte skinn?”  ”50%”, svarte dama.

Korleis eg fekk kara til meg pengar til denne veska, og andre omstende kring kjøpet, minnest eg ingenting av. Men det gjekk ærleg for seg! Veska fylgde meg til fest og helgabruk heilt til eg vart blåruss. Alt då viste eg  tendens til den streberske matche-trongen som har vore (og er?) ein del av meg:  som blåruss måtte eg ha blå veske som stod perfekt til den blå, skreddarsydde drakta eg og dei andre jentene i klassen hadde. 

Russeveske, og i ekte skinn, 100%!

Gutane hadde lysegrå dressar. Det var i sanning ei anna tid!  Blå skinnhanskar hadde eg og, diverre med ein lei tendens til å farge hendene blå, endå dei var i ekte skinn!  Åtferda stod i stil med antrekket, heilt sant.  Ein låg ikkje og rulla seg i buskane og spydde i slikt antrekk.

Russeturen vår gjekk til Hamburg og Amsterdam. Her kjøpte eg raud kjole og raud veske – eit slag motvekt til alt blåruss-styret? – og ein hatt som eg berre har vage minne om.  Veska er no litt prega av tidas tann og eit lite barnebarn som tykkjer det er ei retteleg stasveske, men overlevd har ho, sidan 1966!

Russetur-veske, rein plastikk!